Un tro, yn swatio yng nghanol bryniau tonnog, roedd gardd ddirgel yn bodoli, heb ei chyffwrdd gan ddwylo amser. Roedd yn lle hudolus, lle roedd rhyfeddodau natur yn ffynnu mewn cytgord. Roedd yr hafan gyfriniol hon yn perthyn i deulu a elwid y Green, a ddarganfuodd wir hanfod hapusrwydd o fewn ei ffiniau.
Yr oedd y Green yn cynnwys Mr. a Mrs. Evergreen a'u merch ieuanc, Lily. Roeddent yn deulu â chysylltiad dwfn â'r ddaear, gan ddod o hyd i gysur a bodlonrwydd yn hud eu gardd. Eu noddfa nhw oedd hi, hafan lle roedd cariad a llawenydd yn blodeuo.
Bob bore, wrth i'r haul sbecian yn ysgafn dros y gorwel, byddai Mr. Bythwyrdd yn deffro Lily gyda sibrwd meddal, "Tyrd, fy annwyl, gadewch inni gychwyn ar daith o wynfyd." Law yn llaw, byddent yn crwydro drwy'r ardd, gan ryfeddu at y petalau gwlith-chusanaidd cain ac alawon melys adar yn canu.
Roedd eu gardd yn dapestri o wyrthiau natur. Rhosynnau godidog, eu petalau yn galeidosgop o arlliwiau, yn gymysg â chennin Pedr bywiog a lilïau gosgeiddig, yn paentio cynfas o harddwch syfrdanol. Roedd gwenyn yn suo'n brysur, tra bod gloÿnnod byw yn waltzio ar yr awel fwyn, gan daflu swyn o lonyddwch.
Yng nghanol yr ardd, safai helyg mawreddog wylofain yn dal, a'i changhennau rhaeadrol yn darparu canopi o dawelwch. O dan ei gysgod, roedd y Green wedi creu twll clyd, lle byddent yn aml yn ymgynnull i rannu straeon a chwerthin. Roedd yn fan lle roedd breuddwydion yn cael eu sibrwd, a rhwymau'n cael eu ffugio.
Wrth i'r tymhorau newid, felly hefyd atyniad yr ardd. Yn y gwanwyn, roedd symffoni o beraroglau yn gorchuddio'r awyr, wrth i flodau ceirios a lelogau ddeffro o'u cysgu. Daeth yr haf â thapestri bywiog o flodau gwyllt allan, gan beintio'r dirwedd mewn terfysg o liwiau. Roedd dyfodiad yr hydref yn rhoi’r coed ar dân gyda arlliwiau euraidd, tra bod y gaeaf yn addurno’r ardd â blanced o eira pefriog.
Yn eu gardd hudolus, darganfu'r Gwyrdd y llawenydd o feithrin bywyd. Roedd gan Lily ei llain fechan ei hun lle bu’n hau hadau ac yn gofalu am eginblanhigion cain. Gyda phob blodau a ddatododd, teimlai ymdeimlad o gyflawniad, cysylltiad â gwyrth twf. Dysgodd ei hamynedd, ei gwydnwch, a photensial di-ben-draw cariad.
Roedd yr ardd hefyd yn fan ymgynnull i gymdogion a ffrindiau. Cynhaliodd The Green bicnics hyfryd a phartïon gardd, lle'r oedd chwerthin yn gymysg â sibrydion meddal natur. Gyda'i gilydd, roedden nhw'n ymhyfrydu yn harddwch yr ardd, gan greu cyfeillgarwch a oedd yn blodeuo fel y blodau eu hunain.
Un diwrnod tyngedfennol, ysgubodd storm o dristwch dros fywydau'r Gwyrddion. Aeth Mrs. Evergreen yn ddifrifol wael, ac yr oedd yr ardd i'w gweld yn gwywo dan bwysau eu gofid. Yn benderfynol o ddod â chysur i'w anwyl briod, gofynnodd Mr. Evergreen am gymorth eu cymdogion a'u ffrindiau. Gweithient yn ddiflino, gan ofalu am yr ardd gyda chariad a defosiwn, gan ei chawod o obaith.
Yn wyrthiol, wrth i iechyd Mrs. Evergreen wella, felly hefyd yr ardd. Blodeuodd y blodau gyda bywiogrwydd newydd, fel pe bai'n rhannu yn ei hadferiad. Rhyfeddodd y teulu at wytnwch natur a’r ysbryd dynol, gan ddysgu y gallai cariad a gofal roi bywyd i’r calonnau mwyaf diffrwyth hyd yn oed.
Aeth blynyddoedd heibio, a thyfodd Lily yn fenyw ifanc, yn cario gwersi'r ardd yn ei chalon. Wrth iddi ffarwelio â chartref ei phlentyndod, sibrydodd ei diolchgarwch i'r ardd oedd wedi ei meithrin. Er iddi fentro i'r byd, parhaodd hud yr ardd yn rhan annwyl ohoni.