Un tro, mewn iard gefn hynod, roedd grŵp o offer garddio yn byw. Roedd gan bob un ei bersonoliaeth a’i phwrpas ei hun, a gyda’i gilydd, fe wnaethon nhw greu cymuned fywiog a chytûn.
Yng nghanol yr ardd, safai hen dderwen falch a doeth o'r enw Oakley. Oakley oedd preswylydd hynaf yr ardd ac yn aml roedd yn rhannu straeon o’r gorffennol gyda’r offer, gan eu harwain fel taid. Byddai'n siglo'i ganghennau mewn hyfrydwch wrth i'r offer ddod yn fyw bob bore.
Roedd rhaw, yr offeryn diwyd a chryf, bob amser yn arwain y ffordd. Ef oedd yn gyfrifol am gloddio'r ddaear a throi'r pridd ar gyfer plannu. Roedd gan y rhaw ddawn am ddod o hyd i'r mannau gorau i hadau dyfu. Byddai'n cloddio'n ddwfn, gan ddweud, "Gwnewch ffordd i'r dyfodol, fy ffrindiau!"
Roedd gan Rake, teclyn tal a main, bresenoldeb tyner a gosgeiddig. Ymfalchïai mewn tacluso'r ardd, gan gribinio dail a brigau yn bentyrrau taclus. Roedd Rake hefyd yn wrandäwr rhagorol a byddai’n aml yn cysuro’r planhigion pan fyddent yn teimlo’n isel. "Arhoswch yn gryf, rai bach," byddai hi'n sibrwd.
Roedd gan Pruner, yr arf manwl a miniog, ddawn i docio a thocio'r llwyni a'r coed. Roedd ganddo lygad artistig a byddai'n siapio'r canghennau yn ffurfiau coeth, gan droi'r ardd yn waith celf. “Mae harddwch yn gofyn am amynedd,” meddai Pruner â snip.
Dyfrhau Can, yr offeryn meithringar a hael, oedd enaid yr ardd. Rhoddodd gawod o gariad a gofal i'r planhigion, gan roi'r cynhaliaeth yr oedd ei hangen arnynt i ffynnu. "Tyfwch yn fawr ac yn gryf, fy nghariad," roedd hi'n canu wrth i ddŵr lifo o'i phig.
Trywel, y teclyn bach ond nerthol, oedd yn gyfrifol am drawsblannu eginblanhigion ifanc a blodau. Gyda chyffyrddiad tyner, byddai Trywel yn sibrwd geiriau calonogol wrth y newydd-ddyfodiaid, "Croeso i'n teulu gardd. Byddwch chi'n ffynnu yma."
Roedd berfa, yr arf gweithgar a dibynadwy, bob amser yn barod i gludo llwythi trwm o bridd, compost, a llysiau wedi'u cynaeafu. Dywedodd yn aml, "Mae gwaith tîm yn gwneud i'r freuddwyd weithio," wrth iddo gludo llwythi o un pen i'r ardd i'r llall.
Roedd pob diwrnod yn yr ardd yn antur. Roeddent yn wynebu heriau gyda'i gilydd, o gadw plâu direidus i ffwrdd i stormydd hindreulio. Ond roedden nhw hefyd yn dathlu llwyddiannau, fel blodyn cyntaf blodyn neu gynhaeaf llysiau blasus.
Wrth i'r haul fachlud, byddai'r offer yn ymgasglu o gwmpas Oakley, a oedd yn rhannu straeon am hanes yr ardd. Byddent yn gwrando mewn syndod, gan deimlo'n ddiolchgar am y rolau ystyrlon a chwaraewyd ganddynt yn nhapestri bywyd cyfnewidiol yr ardd.
Ac felly, yn nhawelwch y nos, gorffwysodd arfau’r ardd, gan wybod y byddai’r diwrnod wedyn yn dod â chyfleoedd newydd i feithrin a gofalu am eu gardd annwyl, a byddent yn gwneud hynny gyda chariad, undod, a doethineb eu hen gyfaill , Oakley.